22.10.2021, 05:32

Kendini sevmeyi vebaya dönüştürme

Duyguları kaleme aktarmak her zaman daha kolay gelmiştir bana. Fakat bazı durumlar var ki nereden başlamalı tıkanıyor insan.

Bu satırları kaleme alırken de nereden başlayacağım bilmiyorum. Bugün peş peşe aldığım iki haber sonrası büyük üzüntü ve korku içindeyim.

Mücadele her zaman devam etse de bazen gerçeklerle yüz yüze kaldığım çıkması zor  çıkmaz sokaklarda buluyorum kendimi.

Bugün aldığım bir habere göre Otizmli genç bir kardeşimiz depo destek elemanı olarak çalıştığı kurumda iki kurye tarafından mobinge maruz kalıyor, diğer haber ise Beylikdüzü’nde bir bakım evinde otizmli çocuklara şiddet uygulandığı yönünde. Konuştuğum arkadaş şiddet görüntülerinin çok vahim olduğunu ve çocukların banyoda çıplak şekilde dövüldüğünü söylüyor. O an dizlerimden bağ çözülüyor. Ayakta durmakta zorlanıyorum ama konuşmaya devam ediyorum. Arkadaşımın dediğine göre anne haber yapılmasına taraftar ama abla görüntülerden dolayı tedirgin. Anne izleyemeye devam edememiş görüntüleri, nasıl etsin kimin yüreği dayanır böyle bir durumda.

Benzer duygulardan geçtiğimiz için anne ile empati kurmam çok zor olmuyor. Göğsümde dayanılmaz acının tarifsizliğini yaşıyorum.

Çok zor galiba farklılıkları kabul etmek, şefkat göstermek. Oysa başkalarını sevmek erdemdir. “Komşunu kendin kadar sev” der İncil’de. Kendine duyduğun ilgiyi başkalarına da duy. Çok düşünüp işin içinden çıkamıyor insan! Freud baba bile “ bencil kişinin sevgiyi başkalarından alıp kendine yönlendirdiği için narsist olduğunu söylemiş.” Kendini sev insanoğlu evet ama bunu vebaya dönüştürme.

Bir kitapta okumuştum anaerkil-babaerkil evrelerin detaylarını. Eric From Sevme Sanatı’daydı galiba... Zihnimde uçuşurken kelimeler fotografik hafızamda beliriyor, kitaptan bir şeyler... Şöyle diyordu; “Anaerkil evrede, en yüce varlık annedir. Anne Tanrıçadır. Toplumda ve ailede hükmedendir. Anne sevgisi koşulsuzdur, koruyucudur, sıcak bir sığınaktır.” Nedensiz gelmiyor insanın aklına bunlar. Herkes akıl hocalığı yapıyor, çok biliyormuş gibi. Çoğunluk küstah ne yazık ki! Bir annenin çocuklarını, iyi oldukları, iteatli, onun dilek ve isteklerini yerine getirdikleri için değil, salt kendi canı olduğu için sevdiğini, bu sevginin anneliğin temelini oluşturduğunu bilmemeniz, sizin küstahlığınız.

Ve bir annenin kıyamadığı evladına kıyarak ne büyük küstahlık içindesiniz aynı zamanda...

Kimin ne haddine, ne cüretle...

Kalbim acıyor ve çok keder içindeyim şu an dediğim gibi... Ve böylesi durumlarda  nükseden hastalık gibi zihnim korku içinde tekrar tekrar soruyor: “ Ben olmazsam Deniz ne olacak?”

Yorumlar (0)